Copyright (c) 2008 RvRsoftware http://www.dierenthuis.nl/rss/feeds.xml nl Lees via deze RSS feeds het laatste nieuws van het wel en wee van de honden en katten van de Stichting Dierenthuis info@dierenthuis.nl http://www.dierenthuis.nl/rss/feeds.xml http://www.dierenthuis.nl/images/rss.gif 125 35 Het laatste nieuws van Stichting Dierenthuis http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1047 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1047 Twee uit drie is genoeg voor een goed leven.We zijn erg blij met al onze nieuwe Vlaamse vrienden. Toch weten we dat er in dat land de dierenrechten (zo die al bestaan) soms nog zwaarder met voeten getreden worden dan in ons eigen land. Neem nou die tiental katten. Aan de ene kant van hun “woongebied” is er een autosnelweg en aan de andere kant staan de jagers. Ja, de jagers! Er worden in België en Nederland jaarlijks duizende zwerfkatten afgeschoten. Niet elke jager is daarbij even trefzeker. We hoeven u niet te vertellen welk enorme pijn, doodsstrijden en dus dierenleed deze vorm van “ongediertebestreiding” oplevert. Dierenvrienden vroegen om onze hulp. Wij zegden die uiteraard toe en de tientallen zijn in de afgelopen anderhalf jaar met plukjes van vier of vijf tegelijk de grens over gekomen. Sommigen werden positief getest op FIV of/en FeLV. Anderen hadden op andere manieren veel medische hulp nodig. Hierbij moet u denken aan onbehandelde (schot) wonden, zieke ogen. Een van deze was Sukkelaar. Beide ogen waren niet meer te redden. Stelt u zich eens voor: Altijd buiten moeten lopen, bijna niets kunnen zien en 24 uur per dag 7 dagen per week vreselijke oogpijn hebben. Bij Esther en Janette hebben we de ogen laten verwijderen en zonder ogen knapte dit dier “zienderogen” op. Zijn neusje en zijn oren namen het volledig over. Hij toonde zich geen sukkeltje. Sukkelaar is in het Vlaams trouwens een woord voor een zielig iemand niet voor een sufferdje. Een sufferdje is ie nooit geweest deze jongen. Zielig was ie voornamelijk omdat ie pijn had, amper eten en geen warm thuis. Nu dat verholpen is, is hij verre van zielig! Hij heeft het helemaal begrepen dat er niemand meer achter hem aan zit. Okee hij heeft een handicap maar zo lopen er hier wel meer rond. Geen van hen heeft echter een hulphond nodig. Met ruiken en horen komen ze prima door het leven. De brokjes en het vlees vinden ze zonder te zoeken. Twee van de drie zintuigen goed kunnen gebruiken is voor dieren voldoende. Sukkelaar is geen zielepiet. Ze zijn inmiddels allemaal ingeburgerd en gaan strak fijn mee naar Almere. 16 May 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=430 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=430 Speciaal voor u, dierenliefhebbers die regelmatig op onze site komen kijken hoe het met de dieren gaat, verschijnt regelmatig een nieuw verhaal bij de verhalenserie op de site. Nieuwsgierig geworden? Klik hier om te lezen wat er allemaal gebeurt bij Stichting Dierenthuis en Stichting FIV-FeLV. 03 May 2007 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1046 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1046 Dit alles is te lezen in de nieuwsbrief op deze link 11 May 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1045 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1045 De laatste zaterdag van de maand is bezoekdag in Dierenthuis. Rob, Monique, Wietsze en Bart komen helpen. Er is genoeg te doen en we moeten op tijd klaar zijn voor de visite. Net als dat je een feestje geeft. Het huis moet lekker schoon zijn, de koffie klaar en wij moeten ook nog 80 honden en meer dan 1000 katten verzorgen. En dat alles voor 14.00 uur. Gauw aan het werk dus. Ik begin in de gewenningsruimte. Eerst moet het beddengoed verschoond worden. De zon schijnt precies op het twee persoonsbed en het ligt dus helemaal vol. Schuwe katten ( die er af springen zodra ze me zien), tamme katten, blinde Pippa en Poppa en Waggel. Allemaal koesteren ze zich in de zonnestralen. Ik kan ze natuurlijk van het bed jagen zodat ik het kan verschonen maar dat vind ik zielig. Dus vervang ik het overtrek terwijl ze er allemaal op liggen en verschuif ze gewoon van het ene naar het andere plekje. Een heel gehannes maar het lukt. Alleen Waggel is een beetje verontwaardigd dat hij gestoord wordt en springt van het bed af om naar buiten te waggelen.rnNa het schoonmaken zet ik het voer neer. Ze krijgen vandaag medicatie tegen diarree. Dat wordt stiekem gemengd door schalen lekker ruikend blikvoer. Een traktatie die ze niet elke dag krijgen en zo gaan de medicijnen er goed in. Om half twee staan de eerste bezoekers, uit België, al aan de poort. We leggen ze uit dat we nog niet helemaal klaar zijn en graag alle dieren verzorgd willen hebben. Geen probleem gelukkig, men wacht gewoon even. Om 2 uur stromen de gasten binnen, vol verwachting, ze hebben er zin in. Het feestje kan beginnen.Saskia geeft de rondleiding. Naast het fotograferen van de dieren is dit helemaal ‘haar ding’. Rob en Monique gaan naar de kattenverblijven beneden om daar verder te werken. Ik verhuis naar de leucoseruimte waar ik geen bed hoef te verschonen maar er juist lekker op kan ploffen. Niet voor een dutje hoor maar om een van de Mainecoontjes te kammen. Hij geniet er van en komt helemaal tegen me aan liggen. Al moet ik wel uitkijken als ik een kwetsbaar plekje raak want dan krijg ik een mep.Ook Anton komt er gezellig bij. Hij is een echte bikkel. Al meer dan zes jaar woont hij in Dierenthuis. Heeft Aids én Leucose en is nog altijd rond en gezond met een prachtige vacht. Ook Klein Duimpje zit op bed en speelt met de plukken haar die ik van het Mainecoontje gehaald heb. Klein Duimpje is al goed gegroeid. Hij is nog een beetje schuw maar wel lief.Om 4 uur is het bezoek terug van de rondleiding. Heel enthousiast over alles wat ze gezien hebben. Het is altijd weer leuk om te horen. Dan is het tijd voor de cadeautjes. Er worden heel wat tassen uitgeladen. Natuurlijk is het niet verplicht iets mee te nemen maar we zijn er wel heel blij mee. De flessen allesreiniger komen op het aanrecht ( mmm, het is mijn favoriete geur, Ajax). Het keukenpapier wordt meteen gebruikt voor de kattenbakken in de dierenartskamer. En er is een zak met speelgoed. Dat is leuk voor Klein Duimpje. Ik breng het naar hem toe en hij is helemaal gefascineerd door een speeltje met een bal erin. Ook hond Paco is dol op speeltjes en sjeest ervandoor met een speelgoedmuis in zijn bek. Ik ga samen met Saskia de kleine kater Sieb in bad doen. Hij waggelt en heeft door zijn handicap weinig controle over zijn lijfje. Daardoor kan hij moeilijk op de kattenbak en bevuilt zichzelf. Water vindt hij niet zo leuk maar vies rondlopen is ook niet prettig. Na het wassen mag hij, in een handdoek gewikkeld, in de armen van Saskia opdrogen. Dat is het leuke gedeelte van in bad gaan en hij geniet er van.rnrnHet was een drukke dag, hard gewerkt en veel visite. Maar iedereen heeft genoten en gaat blij naar huis. Een dagje Dierenthuis…..veel gezelliger nog dan een verjaardagsfeestje!\r\n\r\nTekst: Annet Dierick\r\nFoto: Saskia Blok 09 May 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1044 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1044 Overal denken mensen aan Dierenthuis. Afgelopen donderdag reed ik naar Dierenthuis met 5 zakken vol handdoeken, theedoeken, dekbedovertrekken, enz. Helemaal uit Rotterdam afkomstig. Geen afdankertjes, maar goede spullen. Mijn vriendin Odette heeft het bij ons afgeleverd en zij had het gekregen van een collega wiens vader overleden was, waarna het huis leeg moest. Normaliter ben ik bij Dierenthuis aan het werk in het huis, bezig met was, afwas, schoonmaken, kattenbrokjes klaarzetten, emmers hondenvoer klaarzetten, enz. Met zoveel dieren zijn het enorme hoeveelheden voer per keer. Thuis met 3 katten zou ik er lang mee doen, maar hier is een zak kattenbrokken van 10 kilo zó in de hongerige maagjes verdwenen. Maar ik dwaal af. Vandaag ben ik voor de broodnodige variatie met Jolanda meegegaan naar “beneden” zoals we het grote kattenterrein noemen, omdat het wat lager ligt ten opzichte van het huis. (Dat dus “boven” genoemd wordt.) We begonnen met het verschonen van de bedden in de schuur en voormalige paardenstal. Hierbij kwamen de net meegebrachte dekbedovertrekken goed van pas. Een aantal ervan werd meteen in gebruik genomen. De picknicktafels en houten tuinbankjes waren toe aan een stevige schrobbeurt. Aangezien ze zomer en winter buiten staan, komt er op een gegeven moment groene aanslag op. Een sopje met dikke bleek en een stevige werkborstel deden wonderen. Helaas waren de weergoden ons niet zo gunstig gezind en moesten we regelmatig naar binnen vluchten voor weer een plensbui. Maar daar hoefden we ons ook niet te vervelen. Grijswitte Zazoe en in mindere mate roodwitte Boris vinden dat het tot hun takenpakket behoort om te controleren of we alles wel goed doen. Vooral Zazoe zit overal met zijn neus bovenop en op weg naar een nieuw karweitje wil hij graag met je meeliften. Aangezien het een grote kat is met een gewicht dat daar bij past, houd je het niet zo lang vol om hem te dragen en mag hij weer op zijn eigen pootjes verder. We controleren ook altijd de hokjes die verspreid over het terrein staan en binnen in de schuren op zieke of overleden dieren. Het gebeurt maar zelden (verbazingwekkend weinig eigenlijk, gezien de grootte van de populatie) maar vandaag vond Jolanda helaas in een van de schuilhokjes een dode roodwitte kat. Hij lag er vreedzaam bij, was gewoon gaan slapen en niet meer wakker geworden. In ieder geval heeft hij bij Dierenthuis een heerlijk leventje gehad waar menige kat jaloers op zou zijn. Tussen de middag even terug naar boven voor een boterham en een mok thee. Daar gaf galgo Ben een heel nieuwe betekenis aan het woord stapelbed: als er 4 hondjes op een bed liggen, kun je daar best languit bovenop gaan liggen. Een amusant gezicht, maar voordat er iemand een foto van kon maken was Jessy het zat en wurmde zich er onderuit. Zo zijn er over iedere dag bij Dierenthuis wel kleine vermakelijke dingetjes te vertellen. Tekst: Carina Foto: Saskia Blok 26 Apr 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1043 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1043 Nee, dit wordt geen verkapt stukje “oibibio”. We gaan het even echt over de lichamelijke binnenkant, van in dit geval onze katten, hebben: Giardia. Wàt? Giardia! Dat is een zg. flagellaat. Een meercellig organisme, een zweepdiertje dat zich, als het volwassen is, voortbeweegt door middel van trilhaartjes ook wel flagellen (enkelvoud: flagel) genoemd. Het leeft in de darmen van honden, maar voornamelijk van heel veel katten. Daar tasten ze het darmslijmvlies aan. Dat zorgt ervoor dat voedingsstoffen niet goed worden opgenomen en voor langdurige diarree. Een engerd dus. Niet dat alle katten er altijd ziek van worden, maar ook als ze alleen drager zijn, dan kunnen ze er voor zorgen dat anderen besmet raken. Die andere katten zijn dan wellicht minder gelukkig en worden wel ziek. Vooral de kittens en jongere dieren zijn gevoeliger. De besmetting gebeurt, netjes gezegd op de fecaal-orale manier. In duidelijker taal: de ene kat poept en de andere krijgt daar via het bekje iets van binnen. Het is ook een zoönose, dus zelfs mensen kunnen ermee besmet worden. Door de goede hygiëne tegenwoordig komt dat gelukkig nog maar weinig voor, al is bijvoorbeeld de zandbak in het parkje een plek waar een peuter zich zou kunnen besmetten. Een heel klein beetje is al genoeg, want 10 Giardia cysten (kleine blaasjes met vocht, zijnde de Giardia in het onvolwassen stadium) is voldoende. Zeker wanneer je bedenkt dat een geinfecteerd dier per gram ontlasting, tot wel 100.000 cysten kan uitscheiden. In een kattenpopulatie van ruim 1000, ook al zitten ze niet, als in een cattery, heel dicht bij elkaar, is de kans op besmetting best groot. Regelmatig behandelen is dan geen overbodige luxe. Daarom moeten we met enige regelmaat, zo'n twee keer per jaar, al onze katten een kuur met Panacur geven. Buiten een dier of mens is de Giardia niet zo resistent en overleeft hij, in volwassen vorm, ongeveer een half uurtje. In het lichaam is het wel een redelijk taaie rakker. Die kuur is er dan ook eentje van drie dagen, die na drie weken nog een keer herhaald moet worden. Zo is zeker dat alles dood is. In totaal komt dat neer op zes maal 1000 katten van een maaltijd vermengd met Panacurpoeder voorzien. We hebben er dan ook kilo's van nodig. Dat spul is ook nog eens bitter ent moet dus lekker gemaakt worden. Met vlees. Even geen brokjes, maar 250 kilo (!) vers vlees en een flinke hoeveelheid smakelijk blikvoer. Dat moest allemaal goed gemengd worden en zò verdeeld dat alle katten er genoeg van binnen kregen. Ziet u de bergen kattenvoedsel voor u? Voor onze vrijwilligers een hele, en niet al te frisse, klus. De eerste drie dagen zitten er nu op. Over drie weken de hele excercitie nog een keer en dan zijn al onze katten weer mooi. Niet alleen van buiten maar ook van binnen, en kan de zomer beginnen. Foto: Saskia Blok 24 Apr 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1042 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1042 Floortje is de dochter van Marion. Marion is adoptiebaasje van Tinus. Tinus is een aidskater en woont bij ons. Marion las ons oproepje voor de dekbedovertrekjes en toen ze voorbij een Zeeman-filiaal kwam ging ze meteen naar binnen. Ze vond wat ze zocht en zou het liefst, samen met Floortje, het pakje komen brengen en meteen Tinus bezoeken. Omdat Floortje pas vijf is kan dat niet, want de minimumleeftijd voor bezoek aan Dierenthuis is zestien jaar. Marion begrijpt dat en ze stuurt het ons als postpakketje. Hoewel we het best sneu vinden voor Floortje, maken we geen uitzonderingen op deze regel. Dit is niet omdat we jonge kinderen niet leuk vinden, maar het is zuiver een veiligheidszaak. Voor beide partijen. Onze dieren, en dan met name de grotere honden, zijn, welhaast zonder uitzondering niet gewend aan de drukte van kleine mensjes. Dat is veel te stressig voor ze en dat willen we ze gewoon niet aan doen. Kinderen daarintegen zijn kinderen en die moeten kunnen spelen en rennen. Hoe goed willend ze ook zijn en wat ze zich ook voornemen: Twee uur lang rustig zijn lukt ze niet. Daarnaast, een schrikreactie van een kind veroorzaakt door dierengedrag, kan door het dier weer verkeerd begrepen worden met alle gevolgen van dien. Daarom dus. In het mailtje van Marion staat verder nog dat ze drie poezen in huis hebben en er een foto van Tinus in de kamer hangt zodat ie toch ook een beetje deel uit maakt van hun gezin. Floortje heeft hier een hele eigen invulling aan gegeven. Als je haar vraagt of ze thuis huisdieren hebben, antwoord ze altijd: Ja, wij hebben vier poezen, waarvan er eentje ergens anders woont Dat is duidelijk Tinus hoort net zo bij haar als de andere drie, ook al woont hij dan bij Dierenthuis. Daarom hierbij voor Floortje een mooie nieuwe foto van haar Tinus. (En we bedanken haar moeder natuurlijk voor de overtrekjes.) Tinus. Foto: Saskia Blok 22 Apr 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1041 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1041 Van de bijna 80 honden die er momenteel bij Dierenthuis wonen zijn veruit de meesten ouder of echt oud, en hebben daarom de bekende ouderdomsgebreken. Artrose en daardoor moeilijker lopen, slechter wordend zicht, opkomende doofheid, onvolledige gebitjes. U kent het wel, ze zijn op dat punt eigenlijk net mensen..... We hebben er echter ook een stuk of wat die helemaal nog niet zo oud zijn, maar vanwege de diagnose “epilepsie” naar ons toe kwamen. Tijdens de aanvallen waren ze dan vaak ook nog agressief. Dat, gekoppeld aan de nodige medicatie die ze moesten hebben en de kosten die dat met zich meebracht, gaf ze geen uitzicht meer op een goed leven als hond bij particulieren. Als enige restte hen nog een leven als langzitter in een asiel of helemaal geen leven meer. Ja, òf Dierenthuis natuurlijk. Sommige mensen hebben heel veel gedaan om hun hond goed te herplaatsen. Hoe dan ook er kwamen er bij ons heel wat met “een rugzakje vol van de dierenapotheek” binnen. Hier beginnen we dan eerst met het ontstressen van de dieren. Epileptische aanvallen lijken zo maar vanzelf te komen, maar dat doen ze dus niet. Opgebouwde stress, is vaak de belangrijkste oorzaak. Pillen geven is dan niet meer dan onderdrukken en/of symptoombestreiding. Bij Dierenthuis gaan we dus eerst weer terug naar het begin. Ontstressen. De dieren tot rust laten komen door ze met rust te laten. Ze kunnen naar buiten, ze kunnen naar binnen, ze krijgen op vaste tijden eten, ze krijgen aandacht wanneer ze dat willen (van mensen, maar vooral van soortgenoten) en niet, wanneer ze te kennen geven dat niet te willen. Ze zijn vrij. Wij bij Dierenthuis weten inmiddels als geen ander, door onze jarenlange ervaring, hoe we de gedragingen van een dier moeten lezen. Gaat het goed, dan gaan we de medicatie afbouwen. Pablo, Pino, Onno en ook Dana leven inmiddels allemaal zonder dat ze ook maar één pilletje nodig hebben. Wel krijgen ze natuurlijk alleen maar het beste voer wat er is, dat is ook heel belangrijk, maar toch. Vooral bij Dana is het echt heel bijzonder. Zij bleek leverproblemen te hebben en had hele zware medicijnen voor haar ernstige en frequente epileptische aanvallen. Waren die de oorzaak van haar lever aandoening? In elk geval heeft ook zij al maanden geen medicatie én aanval meer gehad! Haar leefsituatie is verbeterd. Nu speelt ze, is ze gelukkig en toont ook zij zich gezond. De stress werd weggenomen en daarna is haar leven opnieuw begonnen. Een leven dat mag duren tot het echt niet meer kan, geen dag langer maar ook geen dag korter. Dana. Foto: Nel van Wijngaarden 20 Apr 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1040 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1040 Een kat heeft een leuk klein neusje. Er zijn veel mensen die daar heel lyrisch over kunnen schrijven. Bioloog Midas Dekkers, een echte poezenman, is er daar een van. Ook wij zijn zeer gecharmeerd van die kleine, meestal roze, “dopjes”. Die driekantige snuffel-attribuutjes die onze kattenkinderen voorzichtig naar voren steken om duidelijk te maken dat ze interesse hebben in ons, hun menselijk personeel. Dan in ene, ziet iemand zo'n kleintje lopen die, naar het lijkt, een soort van paddenstoel op dat neusje heeft groeien. Het is geen roze driekantje, maar ziet eruit als een stuk van een grijzig soort spons. Niks lief dopje maar een grote vreemd uitziende bolle dop. Terwijl de VTM ploeg hier nog aan het werk is wordt het diertje gevangen. Daarna gingen we meteen, terwijl het allemaal op film wordt vastgelegd, naar Esther en Janette waar het katje werd onderzocht. Dopje (ja zo heet hij nu) is verder gezond maar hij zal wel vrij snel van die tumor op zijn “dopje” verlost moeten worden. Dat gebeurde vandaag. Zonder zoemende camera's maar wel onder voldoende licht op de operatietafel en onder narcose natuurlijk, werd het gezwel verwijderd. Wanneer hij geluk heeft was het een goedaardige tumor. Om daar zekerheid over te krijgen is er weefsel opgestuurd naar een laboratorium. Het wachten is nu op de uitslag van dat onderzoek. Voorlopig zal Dopje eerst bijkomen en herstellen van de operatie. Gewoon lekker, rustig, thuis. Nose job after volgt spoedig. Dopje voor de operatie. Foto: Saskia Blok 18 Apr 2012 00:00:00 GMT