Copyright (c) 2008 RvRsoftware http://www.dierenthuis.nl/rss/feeds.xml nl Lees via deze RSS feeds het laatste nieuws van het wel en wee van de honden en katten van de Stichting Dierenthuis info@dierenthuis.nl http://www.dierenthuis.nl/rss/feeds.xml http://www.dierenthuis.nl/images/rss.gif 125 35 Het laatste nieuws van Stichting Dierenthuis http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1025 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1025 Voordat Dierenthuis er was en Alice en Steven nog gewoon als particulieren met een paar eigen huisdieren in Wilbertoord woonden, liep ze dagelijks met de honden door het bos. Vaak kwam ze dan een oude boer tegen met een eveneens bejaarde bouvier. Het dier z'n vacht was absoluut niet onderhouden en schreeuwde om een trimbeurt. Omdat het dier al zo oud was twijfelde de boer tussen een ritje naar de hondenkapper of naar de dierenarts, en dan voor 'de laatste injectie'.....De vraag verbaasde haar. Haar knippen of euthanaseren? Twee uitersten. De hond zag er verwaarloosd uit maar niet ongelukkig.... Ze denkt nog regelmatig terug aan dit vreemde voorval .Ook toen ze onlangs poedeltje Timmie en collie kruising Lassie naar de trimster moesten brengen. Timmie is de jongste niet meer en heeft epilepsie en hartfalen Te veel stress zou dus fataal kunnen zijn. Lassie is een ander verhaal. Hij is op een paar maanden na achttien jaar en daarmee een van de oudste honden in onze opvang. Een mens van vergelijkbare leeftijd is dan zo rond de negentig. Ook hij heeft allerlei gebreken en kwalen waarvoor hij dagelijks flink wat pilletjes en poedertjes krijgt. Onze Lassie werd in 1994 geboren in Bosnië. Hij is een hond die de oorlog, mentaal en fysiek, heeft meegemaakt en veel van Europa zag. Tčveel. Na de oorlog zat hij lange tijd in het asiel in Bosnië. Vijftien was hij, toen hij eindelijk bij Dierenthuis kwam wonen om zijn laatste jaren, omringd door goede zorg, in een prettige rustige omgeving te kunnen slijten. WarChild kennen we allemaal en ook de slogan: “Je kunt een kind wel uit de oorlog halen maar hoe haal je de oorlog uit een kind”. Hetzelfde geldt voor dieren, die dan ook nog eens niet door middel van spraak, met ons kunnen communiceren. Lassie is zo'n WarDog, de oorlog is moeilijk uit hem te krijgen. Auto rijden vindt hij nog steeds eng en een riem is bij hem waarschijnlijk synoniem voor opsluiting. Naar de trimster is voor deze oude man dan ook heel heftig. De trimster vroeg wat ze moest doen wanneer er zich en hartstilstand voor zou doen bij een van de twee. Niets was Alice haar antwoord. Voor beide oudjes hebben we hiermee een “niet reanimeren” verklaring afgegeven. Onze trimster is een dappere meid en durfde de klus wel aan. Wel maakte het die dag ook voor haar best spannend. Gelukkig kwam alles prima in orde en vooral Lassie lijkt zich, terug op het honk, lekker te voelen. In elk geval ziet hij er prima uit, zo zelfs dat vrijwilligers dachten dat we weer een nieuwe hond hadden. Kijkt u zelf maar....een mooi plaatje toch! Lassie. Foto: Nel van Wijngaaarden 29 Jan 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=430 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=430 Speciaal voor u, dierenliefhebbers die regelmatig op onze site komen kijken hoe het met de dieren gaat, verschijnt regelmatig een nieuw verhaal bij de verhalenserie op de site. Nieuwsgierig geworden? Klik hier om te lezen wat er allemaal gebeurt bij Stichting Dierenthuis en Stichting FIV-FeLV. 03 May 2007 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1024 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1024 In het asiel van de stichting Dierentehuis Lelystad zit Kitta. Een katertje van ongeveer twee jaar met, toegegeven, een wat vrouwelijke naam. Hij kwam daar omdat hij gevangen werd tijdens een castratie-actie van verwilderde katten. Hij bleek echter lang niet zo wild als zijn mede-snorren. In tegendeel hij maakte de indruk eigenlijk helemaal niet wild te zijn. Het is gewoon een hele lieve knuffelkat, die maar wat graag op schoot zit. Een gezellig wollebolletje. Een missertje? Een gewone huiskat toevallig meegevangen? Er meldt zich echter geen eigenaar. De andere katten, die gezond zijn, worden, na behandeling en tests weer uitgezet op de plek waar ze gevangen werden. Ze zullen zich niet verder kunnen vermeerderen. Vooral voor de behandelde poezen zal het leven er makkelijker op worden. Ze zullen geen nestjes meer hoeven krijgen. Alleen hun eigen lichaampjes zullen ze nog moeten voeden. Voor Kitta, die zich snel aanpaste en echt zeer mensvriendelijk blijkt wilde men toch een nieuw thuis zoeken. Er kwam helaas een lelijke streep door dit plan toen bleek dat Kitta FIV (kattenaids) positief was. Heel sneu want nu is het is een nog jong dier die geen enkel symptoom van de ziekte vertoont. Gewoon een leuke, lieve gezonde uitziende kater dus. Men wil het dier dan ook absoluut niet laten inslapen. Pffff....wat nu. Zoals zo vaak in het leven is ook hier gelukkig niet alles donkergrijs tot zwart. Kitta valt in de doelgroep van Dierenthuis. Ook in Lelystad zijn ze bekend met onze stichting en dierenarts Rianne ten Napel neemt contact op. Kitta mag verhuizen en is inmiddels bij ons. 25 Jan 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1023 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1023 Mensen met verschillende achtergronden gaan verschillend met dieren om. De een ziet ze, uit principe, allemaal als levende vrienden. Een ander als weinig meer dan een gebruiksvoorwerp, alleen goed voor de handel. Tussen die twee uitersten zitten vele gradaties. Bijvoorbeeld de mensen die dieren wel aanmerken als medewezens, maar ze alleen gedogen zolang men er maar absoluut en op geen enkele manier enige last van heeft. In bepaalde delen van ons land woont meer van het ene soort, in andere delen meer van een andere, maar toch: Alle soorten wonen door ons hele land. Dat bleek onlangs toen we een aanvraag kregen van een echtpaar dat, bij de flat waar zij wonen op het Java-eiland, zeven verwilderde katten bijvoeren Zij hadden eerder contact opgenomen met de Stichting Amsterdamse Zwerfkatten. De zeven katjes waren al door SAZ gecastreerd en teruggeplaatst. 's Nachts sliepen ze in de parkeergarage onder de flat. Iedereen blij zou je denken.... Nou, niet dus. De poorten die toegang gaven werden geheel dicht gemaakt en de katten konden daardoor niet meer naar binnen. Het voerende echtpaar heeft toen een stuk of wat slaapmandjes en kistjes neergezet zodat de diertjes toch ergens rustig en lekker warm zouden kunnen slapen. Met de winter in aantocht geen overbodige luxe om deze poesjes te helpen. Er zijn echter mensen die daar last van meenden te hebben. Ze laten de slaapplekjes “verdwijnen” . De twee kattenvrienden krijgen ook een brief van de Vereniging van Eigenaren met het “dringende verzoek” om het voeren van de katjes achter het gemeenschappelijke huis onmiddellijk te staken. Om dat schrijven kracht bij te zetten zijn er mensen én hun kinderen (!) die het een leuk tijdverdrijf vinden om de poesjes, zo vaak mogelijk, op te jagen. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst, zeggen ze dan. Inmiddels is er ook al gedreigd met juridische stappen. Dan zijn er nog de loslopende honden, die daar 's avonds laat of 's nachts uitgelaten worden. Want dan ziet niemand dat ze niet aangelijnd zijn, hetgeen verboden is! De arme poesjes raken steeds meer getraumatiseerd. Zeven poesjes, allemaal “geholpen” zodat ze zich niet vermeerderen en ze worden voldoende bijgevoerd. Wat doen die nou voor kwaad? Hoe zijn ze trouwens ooit zwerfkat geworden? Dus: wie heeft ze gewoon buiten gezet om er af te zijn? We weten het niet. Wat we wel weten is dat DIE mensen weer eens ongestraft blijven. Nee, de mensen die helpen, DIE krijgen er last mee. Waar kennen we dat van? De diertjes kunnen er in elk geval niks aan doen en zijn volledig afhankelijk van mensen die ze willen helpen. Gelukkig zijn die er nog. Zoals deze twee die toch door gingen met voeren. Tegen de stroom van agressie in. Door het niet aflatende getreiter werden de katjes wel steeds angstiger. Met hulp van de SAZ zijn ze uiteindelijk gevangen en hebben ze inmiddels een nieuw thuis gevonden. Bij Dierenthuis natuurlijk. Foto: Katjes gaan op reis 21 Jan 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1022 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1022 Wico is een dwergpinchertje. Een klein hondje dus en hij is tien jaar oud. Het manneke heeft iets. Hij bijt af en toe een beetje. Tot voor kort had tot nog niet echt tot grote problemen geleid. Maar onlangs had hij zijn tandjes diep in de schouder van een van zijn mensenkinderen gezet. Hoe kan dat nou? De mensen zelf zeggen het ook niet te snappen, maar ze willen nu toch eigenlijk wel van het diertje af. Het gebeten kind is nog klein en het risico van herhaling vinden ze daarom te groot. Gezien de leeftijd van Wico is euthanasie, wat hen betreft, de beste oplossing. Gelukkig komen ze bij dierenkliniek Kapellerlaan in Roermond terecht. Zij zijn absoluut geen voorstander van het laten inslapen van een, eigenlijk, nog gezond dier. Omdat het hier het “woord” van een kind tegenover het “woord” van een hond betreft en de ouders logischerwijs voor het kind hebben gekozen, werpen zij zich op als pleitbezorger voor kleine Wico. Ze zoeken zonder resultaat onderdak en bellen uiteindelijk Dierenthuis. Daar konden zij eerder al een lieve bull terrier, Rocky, plaatsen. Die werd ziek en met een zwaar aangetaste huid, buiten gevonden. Een brief waarin zijn eigenaar schreef niet meer voor hem te kunnen zorgen en een paar schamele hondenbezittingen lagen erbij. Misschien kunt u het zich dat nog herinneren? Wij begrijpen best dat Wico niet meer in dit gezin kan wonen. Onze ervaring met bijtertjes zorgt dat Wico, die nu Pinkeltje heet bij ons wel welkom is en nog een jaartje of wat een fijn leven zal hebben, want we hebben hem al leren kennen als een lief klein Pinkeltje. 19 Jan 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1021 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1021 Aan het begin van dit nieuwe jaar het verhaal van Snuitje, een nieuwe bewoner in onze FIV-kolonie. Ook hij liep buiten en was een zwerver. Geen warm mandje of gezellig thuis. Wel en kat die vaak nog een goede maaltijd tot zich kon nemen, want iemand had zich een beetje over hem ontfermd. Mevrouw Joyce B. uit P., die zelf vier katten heeft, voerde hem, en enkele andere zwervertjes, bij haar in de buurt, regelmatig bij. Hij at dus goed en zag er, voor een verwilderd katertjeje, best goed uit. Onlangs viel het haar echter op dat Snuitje, want zo was ze hem gaan noemen, zijn eetlust verminderd scheen. Het was lastig het schuwe diertje te vangen. Toen dat haar toch gelukt was en ze hem goed bekeek zag ze dat het helemaal mis was met zijn gebit. Het arme dier moest wel ontzettend veel pijn hebben. Daarom kon hij dus niet goed eten. Och ventje! Ze nam hem meteen mee naar de dierenarts, want ze vermoedde dat er meer aan de hand was. Ja, er zijn gelukkig nog echte kattenvrienden en -vriendinnen in ons land. Ze had het bij het rechte eind. Het tandvlees was danig ontstoken, bijna alle tanden en kiezen worden getrokken. Ook wordt er bloed afgenomen voor een FIV-test en wordt zijn leeftijd bepaald. Hij is geboren in de lente van 2007 en ja, de aidstest is positief. Raar eigenlijk, bij positief denk je, in eerste instantie aan iets fijns. In dit geval betekent het het hebben van een ernstige ziekte. Om helemaal zeker te zijn zal er ook nog een tweede test (western blot) gedaan worden. Zodat een “valse” uitslag van de eerste (snel-)test uitgesloten kan worden. De uitslag van de tweede test laat lang op zich wachten. Mevrouw B. leeft tussen hoop en vrees. Ook de tweede uitslag blijkt positief. Smuitje is een FIV katertje. Met vier eigen katten in huis en nog een stuk of wat zwervertjes die ze bijvoert, kan Snuitje van mevrouw B. niet meer de zorg krijgen die hij, zeker op termijn, nodig zal hebben. Daarom mailt ze naar Dierenthuis. Ze zorgt er voor dat Snuitje aan alle voorwaarden van opname voldoet. Entingen, chip, castratie, alles. Bij Dierenthuis past hij helemaal in de doelgroep. Zijn mensenvriendin blijft hem steunen als adoptiebaasje. Snuitje zelf? Ja, die valt bij ons met zijn sn.. eh neusje in de boter. Toch nog een echt positief einde....toch?! Snuitje bij binnenkomst 12 Jan 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1020 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1020 Het was heel erg spannend voor en met onze Ozzy. Dit kleine, oude, blinde, hondje had een pootje op twee plaatsen gebroken. Het werd gespalkt. Daar bovenop kreeg hij een fikse longontsteking. Na vier weken bleek een van de twee breuken nog niet goed geheeld en moest het kleine manneke opnieuw in de spalk. Indien dat niet hielp dan zag het er somber uit voor het ventje. Ook die longongsteking wilde maar niet echt beter worden. We gooiden er daarom nog een volgende, fikse, antibiotica kuur tegenaan. Toen konden we weinig anders doen dan wachten en hopen. We zijn nu weer vier weken verder en......het pootje is helemaal geheeld. Ook de medicamenten deden wat ze moesten doen. De longontsteking is verleden tijd. Samen met Ozzy zijn we vandaag allemaal heel blij. Blij dat hij voorlopig weer gezond is en zonder spalk verder kan. Foto: Nel van Wijngaarden 08 Jan 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1019 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1019 Hondje Shiva. Van origine komt ze uit Spanje. Daar was ze zwerfhond. Ze werd van straat geplukt en door een stichting die zich het lot van deze honden aantrekt naar Nederland gebracht. Men gaat er van uit dat, met de juiste begeleiding, deze honden hier allemaal gelukkige huishonden kunnen worden. Een loffelijk streven maar, helaas, lang niet altijd een haalbare kaart. Shiva is hier een goed voorbeeld van. Ze is via een kort asielverblijf bij haar eerste gezin terecht gekomen. Zo'n anderhalf jaar lang werd er geprobeerd om haar te laten wennen, maar hier waren -en bleven- te veel prikkels om haar te laten aarden. Ze werd ten lange leste min of meer aan haar lot overgelaten. Daarna werd ze derde hond in een gezin waar -dus- al twee honden waren. Het idee was dat ze zich daaraan dan wel zou kunnen optrekken. Dit plan werd al na drie maanden afgeblazen. Ze kwam bij weer een ander gezin. Deze mensen hadden haar officieel ook “op proef”. Ze zagen dat het redelijk goed ging met de kinderen en lieten Shiva rustig acclimatiseren. Het probleem bleef echter het uitlaten. Ze wil eigenlijk niet naar buiten. Een deur die ergens dichtslaat, een schreeuw van iemand verderop, een rammelende vuilnisbak, een startende auto, voor een normale hond allemaal gewoon. Niet voor Shiva. Zij wil bij zo'n -of ander simpel- geluid niet verder lopen en alleen nog maar snel naar binnen. Weer terug naar haar veilige mand. Via hun dierenarts zocht dit gezin professionele hulp voor hun nieuwe hond. Een gedrags therapeut bracht enig soulaas. Na meerdere sessies kon Shiva, in een rustig bos, los lopen en bleef dan ook wel bij het gezin in de buurt. Met andere honden gaat ze ook heel goed om. Katten is geen probleem en de kinderen van het gezin vormden dus ook al geen bedreiging voor haar. Ze heeft nooit gebeten of ook zelfs maar geprobeerd te happen. Nee, Shiva is heel lief maar haar leventje speelt zich binnenshuis af. Stadse buitengeluiden zijn en blijven te eng. Het gezin wil het Shiva niet aandoen dat haar hele leventje bol zal staan van de stress omdat ze dagelijks, minimaal, 2x naar buiten zal moeten om een plasje en een hoopje te doen. Ze houden van haar en willen rust voor het diertje. Men wil Shiva een veilig laatste thuis bieden maar is bang dat hen dat niet zal lukken. Wanneer je in de huid van Shiva kruipt is dat ook niet zo verwonderlijk. Ze was al zeer angstig toen ze nog in Spanje op straat zwierf daarna is ze zo vaak weggehaald van de plaats waar ze was. Alles ongetwijfeld met de beste bedoelingen, maar een dier is geen pop. De stichting van wie Shiva komt, wordt gecontact en geeft in bedekte bewoordingen aan dat bij teruggave de kans op euthanasie groot is. Dat wil men niet. Als particulier kan men geen aanvraag bij Dierenthuis doen. De stichting die Shiva naar Nederland heeft gehaald kan en wil dat uiteindelijk wel. Shiva is op 15 december naar de kliniek van Esther en Janette in Bakel gebracht om te worden gecastreerd. Het gezin heeft haar -op afstand- geadopteerd. Zij missen haar aanwezigheid maar hebben haar laten gaan omdat ze van haar houden. Shiva woont nu bij Dierenthuis, waar ze niets moet en alles mag. In de rust van de beschermde vrijheid die al onze dieren hebben kan ze hier eindelijk zichzelf terug vinden. 05 Jan 2012 00:00:00 GMT http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1018 http://www.dierenthuis.nl/nl/nieuws/nieuwsdetail.php?nieuws_id=1018 Het moeten voeden van vele monden. Ouders van een groot gezin weten wat dat inhoudt. Het enorme gezin van Dierenthuis heeft er, alles bij elkaar, een kleine 1400. Dierenmonden waar dagelijks twee maaltijden doorheen gaan om de daarachter liggende magen gevuld te krijgen. We zouden er een prijsvraag aan kunnen verbinden. Hoeveel kilo/liter etc. Het is dan ook geen wonder dat we erg blij zijn met de diverse voedseldonaties. Susanne de Haan, adoptiemoeder van onze twee kattenbewoners Gijs en Martijn, heeft een goede relatie met Teeling Petfood BV in Heerhugowaard ( http://www.teelingpetfood.com ). Dit bedrijf, fabrikant van meerdere lijnen hoogwaardige diervoeding schonk ons, op haar voorspraak, onlangs een vol pallet premium natvoer. Daarnaast was er de belofte dat wij in de toekomst vaker wat van hen tegemoet kunnen zien. Dat is heel goed nieuws! De dieren, zo is gebleken, eten het maar wŕt graag. Onze meer dan hartelijke dank voor deze geslaagde actie. Foto: Susan bij Dierenthuis met Gijs 02 Jan 2012 00:00:00 GMT