Hallo, ik ben Janet van Doeselaar en Cleo vroeg me of ik iets over mezelf wil vertellen om op de site bij vrijwilligers in beeld te worden geplaatst. Op zich geen probleem ware het niet dat er vele foto’s gemaakt moesten worden. Het was koud en ik moest op het trapje bij de katten gaan zitten. Dan weer kijken in de lens, dan weer lachen, dan weer kat hoger vasthouden. Die er begrijpelijk geen zin in hadden. Op de foto gaan is dus niet mijn hobby. Ik woon in Koudekerke samen met vier katten, wilde met “mijn” typen, maar dat maar weggehaald. De katten zijn niet mijn bezit. Ik wel het hunne. Ben een echte kattenliefhebster. Hoe ik met Dierenthuis in contact kwam: het zal 2002 geweest zijn, ik zat bij de dierenarts met mijn zorgenkater Hendrik, hij had chronische niesziekte en werd vaak en veel behandeld. Terwijl ik zat te wachten, zag ik een witte folder liggen met daarin een kaart met een onmogelijk uiziend hondje. Ik schrok, het beeld van het verwaarloosd hondje wat ik gezien had op animal hospital kwam direct weer voor mijn ogen. Een mishandeld dier. Gelukkig bleek het hier om een opvang te gaan. Een opvang voor honden en katten, die verwaarloosd, verwilderd of mishandeld waren. Het zal inmiddels wel duidelijk zijn dat dit hondje Schorrie was. Ik ben meteen donateur geworden. Er ging een jaar of wat voorbij voordat ik voor het eerst op bezoek ging bij Dierenthuis, toen nog in Wilbertoord. Wat een genot, maar zo ver weg om daar met regelmaat naar toe te gaan. In maart 2008 ben ik weer een keer langsgegaan, toen inmiddels verhuisd naar Aarle-Rixtel. Benieuwd naar de nieuwe locatie en dan toch ook min of meer naar de adoptiekatten. Maar dit keer wilde ik niet op visite gaan, maar een dagje mee werken, nou dat was geen probleem. Maar toen kwamen de “problemen” een virus liep ik op. Het Dierenthuisvirus, een virus wat zich in je bloed nestelt en wat ( gelukkig) niet te genezen valt. Als ik er niet regelmatig heen kan speelt het op. Ik ga het missen, ik voel me niet happy meer. Ik mis de dieren, de mensen die er wonen, vrijwilligers die er zijn. Daarom probeer ik iedere maand een dagje te vrijwilligen. Het leuke is, dat ik nu zo langzamerhand ook wat dieren bij naam ken. Sonja, een pracht, klein en tenger. Brennie met haar prachtige kop. Milo zo’n klein en jong nog en Bonaparte met zijn charmante blik. De honden Ben, Tobias, Bomba, Marleen. En dan de dieren die buiten leven, waarvan ik er helaas nog niet veel van bij naam ken. Of ik een favoriet dier heb? Nee, alle dieren zijn me lief. Ze hebben allemaal iets wat je raakt. De een meer dan de ander, maar het zijn allemaal kanjers. Zeker na het leven dat ze voordat ze bij Dierenthuis kwamen hebben gehad.