Het was mijn zus die meer dan anderhalf jaar geleden vroeg of ik wel eens van Dierenthuis had gehoord. “Nee”, zei ik, en ik ben meteen op de site gaan kijken. Wat ik daar las en zag sprak me zo aan dat ik gelijk een kat heb geadopteerd (Teun). Een paar maanden later ben ik, samen met mijn zus, zelf maar eens een kijkje gaan nemen in Wilbertoord. Nog nooit had ik zoveel katten en honden door elkaar gezien! Na mijn kennismaking met Alice en Steven onder het genot van een kop koffie met een plak cake heb ik een uitgebreide rondleiding gekregen. Diezelfde dag besloot ik dat ik hier wel vrijwilliger zou willen zijn. Ik had nog geen ervaring met het werken met dieren. Maar dit bleek, nu ik als vaste vrijwilliger al weer een tijdje meeloop, geen probleem te zijn. Mijn naam is Bart, ik ben 42 en woon in ’s-Hertogenbosch. Mijn vrouw en ik zijn het vaste voedseldistributiepunt voor twee katten: een XL theemuts genaamd Mus en een ex-boerderijpoes genaamd Kat. In de loop der jaren hebben we ook andere katten gehad waarvan twee vondelingen en een asielkater. Die laatste, Arie, is, denken we nu, overleden aan een immuun ziekte. Allen worden nog steeds ontzettend gemist. Daar staat tegenover dat als het om aardige katten gaat, Aarle-Rixtel meer dan ruim voorzien is. Zelf ben ik erg gesteld op de immer verkouden Tony, om er maar één uit te pikken. Wat mij enorm aanspreekt en derhalve ook motiveert is de inzet en passie waarmee bovengenoemde vaste krachten hun droom aan het waarmaken zijn, een droom die zoveel dieren tracht een nieuwe kans te geven. Dat lukt ze, het werkt en om daar deel van uit te mogen maken is gewoonweg fantastisch. Met dit laatste had ik eigenlijk willen volstaan, maar Alice plaagt me er al weken mee dat ik nog iets over mezelf moet vertellen en dat heb ik dan hierbij gedaan.