26-04-2012
(208) Achter de schermen.

Het is pas half 9 als ik Dierenthuis binnen kom. Toch zijn de honden al wakker, ruikt het fris en is het dierencafé schoon. Vandaag komt er een filmploeg uit België en de opvang moet er pico bello uitzien. ‘Jullie moeten wel vroeg zijn opgestaan’ zeg ik tegen Alice. Er is al zoveel gedaan. ‘Zes uur’ antwoordt ze. De filmploeg was al om 7 uur hier om buiten opnames te maken. Ze zijn nu even weg maar komen dadelijk terug om verder te filmen. Ik pak snel een dweilemmer, Jolanda de poepschep en aan de slag.
Als de filmploeg terug komt worden ze enthousiast verwelkomd door zeventig honden. Een cameraman, een geluidsman met grote microfoon en een regisseur. Spannend, actie! Iedereen wil erbij zijn. Yorkje Hummer dribbelt op zijn korte pootjes opgewonden door het dierencafé. Op de voet gevolgd door stuiterballen Nala en Simba. Alleen Lassie, de oorlogshond uit Bosnië, laat de drukte aan zich voorbij gaan. Hij blijft liever rustig in zijn mand achter de bar. Ook de dove Ozzie trekt zich van het rumoer niets aan. Hij ligt te slapen. De oude man is genezen van zijn gebroken pootje en maakt het goed. Maar op zijn leeftijd laat je je dutje door niets verstoren. Geen probleem, er zijn genoeg honden die wel op tv willen.
Het moet voor de filmploeg een aparte ervaring zijn, te werken tussen zoveel dieren. Alle dagelijkse dingen uit Dierenthuis worden gefilmd. Steven die koffie zet achter de bar met een paar katten die op de warme espressomachine liggen te soezen. Alice aan het voeren, dweilen, soppen. Tientallen ballen gehakt met medicijnen klaar maken. De wasmachine aanzetten, oude honden op bed helpen en nog meer voeren, dweilen en soppen. Alles wat bij het gewone leven hoort in Dierenthuis. Alice en Steven zijn wel wat gewend met de camera maar het blijft toch spannend en intensief. Even rustig naar de wc gaan is er niet bij met een microfoon in je achterzak die alles opneemt!

De opvang ziet er schoon en gezellig uit. Ooit schreef ik een verhaal met als titel ‘je hoeft niet de hond van Paris Hilton te zijn om een uitgebreide garderobe te hebben’. Dat ging over ons stokoude, blinde en dove hondje Schorrie. Lieveling van iedereen. Hij droeg altijd een truitje om zijn kale lijf te beschermen.Hij had meer kleren dan wie ook, dankzij zijn vele vrienden die va ak pakjes opstuurden en hem verwenden met zachte truitjes en stoere leren jasjes.
Nu zou het verhaal kunnen heten: ‘je hoeft niet de hond van de koningin te zijn om in een paleisje te wonen’. Want Dierenthuis is een echt paleis. De honden liggen op teakhouten bedden uit Indonesië. Speciaal voor hen gemaakt zodat ook de oude, stramme honden lekker kunnen liggen. Hout dat tegen een stootje kan en nat mag worden, geen overbodige luxe in een opvang waar dagelijks gesopt wordt. Er zijn dekenkisten voor de katten, lekkere manden en houten banken. Alles opgemaakt met bijpassende dekbedden en kleurrijke fleecedekens. ‘Een opvang hoeft niet triest, ongezellig of armoedig te zijn’ vertelt Alice in de camera. ‘Het is juist léuk’. En dat is Dierenthuis zeker, hier voelen mensen en dieren zich thuis.

‘s Middags gaan we naar de kattenverblijven beneden. Jolanda en ik lopen met de kruiwagen vol zakken voer. We worden gefilmd maar we moeten vooral gewoon doen. Met zo’n camera op je gericht is dat best lastig. Zo gewoon is dat voor ons tenslotte niet. Ik word er onhandig van en sla de poort van het hekwerk voor de neus van de cameraman dicht. ‘Het is wel de bedoeling dat we ook mee naar binnen gaan’ zegt de regisseur vriendelijk. Oeps. Gauw de deur weer open. We moeten eerst door de sluis voordat we het kattenverblijf in kunnen.
Het valt niet mee om een complete filmploeg, een kruiwagen en twee vrijwilligers in de sluis te krijgen zonder honden mee te nemen. Die moeten op hun eigen terrein blijven.
Zodra de ploeg door de poort gaat glipt er een hond naar binnen. Hond met moeite naar buiten gewerkt. Andere hond wil er in, zit bijna met kop tussen de deur, hond er weer uit. Snel de deur dicht want hond nummer drie wil ook naar binnen.
Als we allemaal veilig in het kattenverblijf zijn en alle honden buiten, gaan we voeren. Al gauw zitten honderden katten te smullen. Alice is ook naar beneden gekomen. Er worden nog enkele scenes opgenomen vanuit verschillende standpunten, Iedereen wil een zo mooi mogelijke film maken. Alice legt uit dat dit verwilderde katten zijn, veelal uit Belgie waar geen opvangmogelijkheden zijn voor schuwe katten. De meeste van deze dieren zouden geëuthanaseerd worden als Dierenthuis niet bestond. Ze wijst om zich heen. Overal katte n die tevreden in de zon zitten, zich wassen of aan het eten zijn. De katten die dat willen komen een knuffel halen, de anderen blijven op veilige afstand. Zij hebben gezelschap aan elkaar.Geen spuitje maar een gelukkig leven, daar doen we het voor.
De dag en de film eindigt met Alice en Steven die op bed t.v kijken. Na het harde werken even een uurtje voor zichzelf. Nou ja, zichzelf…..het bed ligt vol met katten en hondjes. De mopshonden en miniteckel Sonja liggen te ronken. Er is bijna geen plek voor Alice en Steven over. Zo gaat dat hier, alles voor de dieren. Het motto is niet voor niets ‘elke dag dierendag’! Welterusten en tot morgen.

Tekst Annet
Foto: Nel van Wijngaarden