20-11-2011
(206) Met krullende tenen aan de telefoon

Dat snapt hij niet, snapt u dat dan niet?


De telefoon gaat de laatste tijd nog vaker dan vroeger. Zelfs Hummer heeft de moed opgegeven en laat het voor wat het is. Veel dieren dreigen tussen wal en schip te vallen en het lijkt wel of steeds meer mensen niet meer voor hun dier kunnen of willen zorgen. Kregen we door de Diva's flink wat meer adoptanten en donateurs, ook het aantal mensen dat een beroep op ons doet omdat ze hun dier bij Dierenthuis willen plaatsen is sterk gestegen. De redenen waarom met ons belt variëren. Onlangs belde een mevrouw over haar bange hond die mishandeld was en waarvan zij de zoveelste baas is. Het dier -negen jaar oud- doet zijn behoeften bij haar in huis en mevrouw heeft geen zin meer in de hond en geen tijd voor, want ze werkt de hele dag..... Of ze de hond niet naar Dierenthuis kon brengen? Dan is het toch even slikken en tot tien tellen voor je het gesprek verder voert. Heeft u al deskundige hulp gezocht? Nee. Wat doet u wanneer de hond in huis plast of poept? Nou, met zijn neus erin drukken. Oei, tot tien is nu echt niet lang genoeg..... De hond plast en poept uit angst mevrouw, niet omdat hij onwillig is. Het dier is bang. U zei dat zelf al aan het begin van ons gesprek. ….Stilte.....Mevrouw, wat doet u met een baby, een kleuter of een bang kind in een vergelijkbare situatie? Die straft u toch ook niet op die manier. Dus: opruimen en er verder geen aandacht aan schenken. De hond wel (en onmiddelijk) uitvoerig prijzen en belonen wanneer hij het gewoon buiten doet. Dan zal hij deze ervaring onthouden als “prettig en wat de baas wil” en zo zindelijk worden. Straffen snapt hij niet. Dat is alleen een -zoveelste- nare ervaring zonder dat hij weet wat dan wèl de bedoeling is. Ja maar “dat doen ze hier allemaal” is vervolgens de reactie. Dit zijn hele moeilijke momenten. Wat een onbegrip naar dieren toe. Anno 2011nog steeds mensen die hun eigen onkunde op een dier afwentelen. Ik geef mevrouw de uitdrukkelijke raad het roer 180° om te gooien. Stop met straffen en leer de hond, op een vriendelijk en positieve manier, zindelijkheid aan. We verbreken, allebei toch wel teleurgesteld, de telefonische verbinding. Dit is maar een voorbeeldje. Er zijn nog ergere gevallen van onbegrip en onkunde die ik u hier zal besparen. Het is ook zeer zeker niet altijd onwil. De meeste mensen bedoelen het vast wel goed. Toch: Mensen, alstublieft, een dier is een levend wezen. Wanneer we ze in huis nemen dan houdt dat in dat we een zorgplicht hebben. Een zorgplicht die afgestemd dient te zijn op wat HET DIER wel en niet begrijpt en kan.

Tobias. Foto: Nel van Wijngaarden