11-06-2011
(197) Op kraamvisite bij Eddy

Dikke Teun was een van onze eerste adoptiekatten. In februari kwam ineens het trieste bericht dat Teun is overleden. Ach, die lieve leuke Teun. Een leucosekat met het formaat van een flink uitgevallen Jack Russell, maar met een miniscuul klein hartje in dat grote dikke lijf. Een prachtkat, uiteindelijk gesloopt door het leucosevirus, maar gelukkig op respectabele leeftijd en na een mooi en allsezins kat-waardig bestaan bij de Stichting te hebben geleid.
In respectvolle nagedachtenis aan Teun, moest er natuurlijk een nieuwe adoptiekat worden gekozen: het wordt Eddy, voormalige zwerfkater met Aids. En daar moet dan natuurlijk kennis mee gemaakt worden. Een goede gelegenheid om weer eens een dagje Dierenthuis te doen, en dan dus een met een bijzondere missie: “kraamvisite” bij Eddy.
Het is zo ver, met vriend Laurens sta ik voor de poort van Dierenthuis. Voordat we aan kunnen bellen doet Carina de deur al open, en zwelt het geblaf aan. We dumpen snel de stapel dekens die door mijn moeder bij elkaar is gescharreld en de tas vol gourmetjes die al weken in de kelder stond te wachten op zijn Brabantse bestemming. Eerst even Zoya knuffelen, bijpraten met Alice, Steven en alle katten in het kattencafe (met bakje koffie / thee) en dan snel aan de slag. Kan Alice ondertussen bedenken wie ook weer precies kater Eddy was en waar hij ook al weer zat!
Ik ga naar de leucose-ren (zonder Teun) en Laurens gaat pallets voer uitladen. Het is heerlijk weer, overal op het terrrein liggen de katten lekker te loungen in de zon. Er stapt zowaar een zelfverzekerde haan door de ren. Dit verklaart de wat typisch uitziende uitwerpselen op de vloer..... Ook huppelen een klein teckeltje en een volslank zwart hondje Paco enthousiast tussen de leucose katten door, allen in grote harmonie met elkaar. Verreweg de meeste actie is er aan de andere kant van het hek waar Omar, een van de nieuwe honden, heen en weer rent. Omar valt duidelijk in de categorie Zeer Neurotische Honden. Hij legt kilometers af, terwijl ik bezig ben met poetsen en dekens uitkloppen. Volgens Alice de stress van al die jaren asiel, die eruit moet. Als dat de hele dag zo doorgaat moet hij s’nachts wel in een soort coma liggen!
Tussendoor even een snelle lunch met de katten in het kattencafe. We krijgen heel veel kopjes, vooral wanneer de boterhammen uit de tas komen.
En dan is het tijd voor onze kennismaking met Eddy! Hij zit nog in de gewenningsruimte, en kijkt over de rand van zijn veilingkistje. Twee prachtige fel groene ogen, onder platgevouwen oortjes, die lijken te zeggen: “Wat motten jullie van me?”. Een echte blijf-van-mijn-lijf-kater dus, maar wat een mooi en uit de kluiten gewassen exmplaar. Een waardige opvolger van Teun. We laten hem rustig verder wennen aan zijn nieuwe omgeving.
Na de lunch gaan we naar het benedenterrein, om te helpen met schoonmaken en de voedselverstekking. Bij het openen van het hek bieden zich direct tientallen P.A.’s (Poezen Assistenten) aan. Om te helpen bij de voedselverstrekking, voor alle duidelijkheid, want het schoonmaken laten ze graag aan ons over. Dus eerst snel de schalen met brokjes geserveerd, en daarna aan de slag met het uitkloppen van dekentjes, vloeren moppen en poep scheppen. Omar heeft de weg naar beneden gevonden en legt nu hier langs het hek zijn parcours af. Wat een conditie heeft die hond! De katten keuren hem geen blik waardig,. “Uitslover”, hoor je ze denken.
Het wordt zoetjesaan tijd om naar huis te gaan, dus we trekken ons weer terug naar boven. Nog even Zoya knuffelen die op een matje ligt met haar pootjes in de zon, bakje water in de buurt. En nog een laatste blik bij Eddy: die ligt lekker in zijn kistje uit te buiken en gunt ons een luie knipoog. Overal waar we kijken heerst serene rust. Zelfs geen Omar te bekennen, misschien geniet ook hij even van een moment voor zichzelf.....
We nemen afscheid van de beheerders. Het was weer een mooie dag, met een geslaagde missie: we hebben “onze” Eddy ontmoet, en met eigen ogen kunnen zien dat de goede jaren voor hem zijn aangebroken. Ook al moet hij er zelf nog wat aan wennen!

Irma.

Foto: Teun
Foto: Irma