13-04-2011
(193) Stichting Dierenthuis en ik

Stichting Dierenthuis en ik

Van kind af aan ben ik al begaan met het lot van dieren. Als kind liep ik al te slepen met gewonde eendjes en zo. Vanaf mijn peutertijd waren er al dieren om me heen. Katten. Mijn vader haalde ze uit het asiel. De eerste katten waren Muis en Mouse. Voor elk werd een gulden betaald. En na Muis en Mouse volgden er nog volgende generaties katten. Altijd asielkatten, altijd herplaatsers. Ook toen ik ‘op mezelf’ ging wonen. Gelukkig trof ik een partner die ook besmet was met het dierenvirus. Er kwamen honden en weer katten, natuurlijk ook tweede kans diertjes. Dieren, de rode draad in mijn leven.

Een heel goede vriend attendeerde ons op het bestaan van Stichting Dierenthuis. Hij zei: “als je er bent, dan weet je niet wat je ziet:” Dat hoef je mij maar eén keer te zeggen en ik wil het natuurlijk met eigen ogen zien. En we gingen……. Naar Wilbertoord. Stichting Dierenthuis bestond toen nog maar net. Toen ik eenmaal binnen was viel ik van de ene verbazing in de andere. Honden en katten, een hele wolk staarten en poten kwam op ons af. Ogen en handen kwamen we te kort. We zagen kistjes met katten, kinderwagens met katten. Grote heerlijke hondenmanden. Een groot bed. Een badkuip. Gezellige aankleding. Zitjes. En geen hokken, geen tralies. Ik was verkocht.
Alice vertelde ons veel over het dagelijkse reilen en zeilen. En mijn bewondering voor hun levenswerk steeg met de minuut. Je leven zo in dienst stellen voor kansloze dieren. Daar neem ik mijn petje echt voor af. Ook voor de vele vrijwilligers die er steeds maar weer zijn!
En natuurlijk wilde ik ook mijn steentje aan dit prachtige werk bijdragen. Omdat ik te ver weg woon en niet mobiel genoeg ben om er vaak naar toe te kunnen gaan om ook de handen uit de mouwen te steken, besloot ik Stichting Dierenthuis te steunen met mijn kunst en fotografie.
En in de loop der jaren heb ik met alle liefde diverse schilderijen gemaakt en beschikbaar gesteld. Schilderijen met daarop afgebeeld bewoners. Veel daarvan zijn inmiddels al overleden, zoals Desie, Bowie, Nella, Thumus, Schorrie, Willem, blinde Henkie…….en vele andere honden en katten die de rust en het vertrouwen van Dierenthuis hebben mogen meemaken. Sommige schilderijen hangen aan de muur bij Dierenthuis. Twee andere schilderijen werden geveild. En als straks de verhuizing naar Almere een feit gaat worden, dan is het plan om weer een nieuw schilderij te gaan maken.

Ik probeer om de 1, 2 maanden altijd weer op bezoek te komen. Ook om veel foto’s te maken van vooral de honden. Voor de site, voor de adoptanten. Alice weet dat ik dan gewoon mijn eigen gang ga. Een paar uur ben ik al kletsend en knuffelend bezig om de honden zo leuk, puur of mooi mogelijk voor de lens te krijgen. Alice noemt het altijd flitsbezoeken. Dat is wel een beetje zo. Maar ik geniet er heel erg van. Ondanks de lange reis met de trein.
Ik hoop van harte dat straks, als Dierenthuis in Almere zit, het werk van Alice en Steven eindelijk de erkenning krijgt die ze verdienen! Een unieke plek waar de dieren eindelijk welkom zijn. Een plek van rust en harmonie.

Foto Nel van Wijngaarden aan het werk bij Dierenthuis

Nel van Wijngaarden
www.nelvanwijngaarden.nl www.dierenschilderijen.nl