05-04-2011
(192) Drie poten en een oog (foto: Poekie)

Er is een spreekwoord dat luidt: de lamme helpt de blinde. Dat spreekwoord gaat niet op bij Dierenthuis, want de blinden kunnen zichzelf prima redden. De lammen, in dit geval de dieren die een poot missen, trouwens ook.
Voor zover ik weet is er in de geschiedenis van Dierenthuis slechts één hond geweest met drie poten: Boy, de golden retriever. Voor een groot hondenras is het missen van een voorpoot, zoals in het geval van Boy, extra zwaar omdat er meer gewicht op de voorhand rust.
Wel liepen en lopen er diverse katten rond die we als drievoeters kunnen bestempelen. Zij redden zich met een pootje minder zo goed, dat ze zelfs de trap naar zolder op en af kunnen. Anita leeft helaas niet meer, maar was de eerste driepootpoes die ik bij Dierenthuis leerde kennen.
Anderen zijn Wissel en Klemmetje (het is wel duidelijk waaraan die zijn poot verloor) en er zijn er meer maar daar ken ik de naam niet van. De drievoeters lopen gewoon tussen de andere dieren. Evenals de blinden. Momenteel is Ozzy nog het enige blinde hondje in de opvang. Hij scharrelt lekker rond en is de lieveling van menigeen. Maar er zijn diverse andere blinde honden geweest die inmiddels vertrokken zijn naar het land achter de regenboogbrug, zoals Humpy Dumpy, Henkie, Woopy, Berry en Jonas. Alleen de laatste kon niet goed met zijn blindheid omgaan, de rest kon zich goed redden. Eerst moest wegens veel te hoge oogdruk en daardoor enorme pijn zijn ene oog verwijderd worden en een tijd later het andere ook. Daarna hoefde het voor Jonas niet meer zo.
De blinde katten Mosa en Blinde Stevie (naar wie zou die vernoemd zijn? Wie weet krijgen we ook nog ooit een Andrea Boccelli en een José Feliciano) draaien lekker mee met de groep. Mosa weet feilloos wanneer er een kastdeur open gaat en glipt dan snel naar binnen. Een ziende kat doet het hem in snelheid niet na. Ik vind dat steeds weer een wonder. Ook voor de blinde katten is de zoldertrap geen belemmering. Ze zijn regelmatig op zolder te vinden. Bij Mosa is duidelijk te zien dat hij blind is, want de plek waar zijn ogen hoorden te zitten is dichtgenaaid. Dat klinkt akelig, maar is het niet. Het is veel beter dan dat er in die holle oogkassen vuil en infectie komt. Bij Stevie zou je als je hem ziet niet zeggen dat hij blind is. Hij heeft prac htige ogen waar niets mee aan de hand lijkt te zijn.
Op het terrein achter bij de stallen woont tussen heel veel andere katten de rood met witte kater Jules de Corte. Waarschijnlijk kan hij nog wel wat zien om het grijsblauwe vlies heen dat over zijn netvlies ligt. Hij komt tenminste zonder aarzeling regelrecht naar je toe lopen voor een aai en een knuffel.
Een ander spreekwoord is: in het land der blinden is eenoog koning. Van deze eenogigen zijn er bij Dierenthuis ook diverse te vinden, zowel in honden- als in kattenuitvoering. Mijn helaas inmiddels overleden adoptiekat Frits was er eentje. Het was net of hij altijd knipoogde, net als hondje Timmie die gelukkig nog steeds bij ons is. En zo zijn er nog wel een aantal te noemen. Maar je hebt altijd baas boven baas: kat Poekie mist zowel een oog als een pootje.
Zielig zijn deze dieren allerminst. Ze weten zich met of ondanks hun handicap (het is maar hoe je het bekijkt) heel goed te redden. De levenslust straalt eraf. Misschien juist omdat ze in de gewone groep meedraaien alsof er niets aan de hand is. Ze worden niet in een letterlijk of figuurlijk hokje geplaatst. Als je ze als zielig gaat bestempelen, worden ze ook zielig.
Ter afsluiting nog een gezegde: de oudjes doen het nog best. Zo ook bij Dierenthuis, waar het geen uitzondering is dat dieren een hoge leeftijd bereiken. Ik denk met liefde en plezier terug aan de inmiddels op hoge leeftijd gestorven hondjes Schorrie en Jantje en de katten Tijgertje en Pietertje, en dat zijn maar een paar voorbeelden.

Tekst: Carina
Foto: Poekie. (Saskia Blok)