22-03-2011
(190) Omdat de zon daar altijd van binnenuit schijnt

De auto is ingepakt met zoveel mogelijk spullen van het verlang lijstje. Het is kwart over twaalf 's middags, 10 maart 2011. De lucht is grijs, het waait. De voorspelling is dat het misschien nog wel op zal klaren. We vertrekken voor een ritje van een kleine 160 km vanuit Kloosterzande. Na iets minder dan twee uur komen we aan bij het doel van onze reis: Dierenthuis in Aarle-Rixtel. We zijn al langer donateur algemeen en katten adoptant (momenteel van Giga en Janet) dus we waren hier al een paar keer eerder op bezoek. We rijden meteen door naar het zandpad aan de achter kant om daar de parkeerplaatsop te rijden......Oeps, daar staat nu de cavalerie. Pepito en zijn vrienden banjeren rustig tussen de bomen en genieten zo nu en dan van een hap voer of een slok water,dat er, net als rust en ruimte, ruimschoots voorhanden is. De parkeerplaats en de ingang voor bezoekers zijn nu voor aan de weg. Steven doet open. Eerst worden de spullen uit de auto naar binnen gedragen. Voorzichtig, want het comité van ontvangst bestaat uit een legertje kleine tot zeer kleine hondjes en katten, oppassen waar je je voeten neerzet is dus het devies. Met een halve hand ook aaien uitdelen. Een dergelijk warm welkom kan toch niet onbeantwoord blijven. Tobias die, sinds het artikel van Carina, bekend is als de Poppenjongen krijgt voorzichtig een aaitje. Dat moet kunnen want hij komt, met een pluche beest in zijn bekkie, aanracen. In het dieren café worden we verder begroet door o.a. éénogige Timmie, beetje bange Ben, Zoya en meerdere katten. Hé, daar is (nu nog) Naamloos. Hij is vrolijk en ziet er heel goed uit. Toegegeven, hij mist een oor en op korte termijn alle twee, maar een....eh....kniesoor die daar een probleem van maakt. Hij wordt nu tenminste goed verzorgd, heeft geen pijn en wat maakt het dan uit of hij wel of geen oren heeft? Doof was ie al door de verwaarlozing. Hij heeft aan ogen en neus echt genoeg voor een volwaardig leven. Hij is dan ook geen mens! Hij is een hond, zintuigelijk ver onze meerdere, daarnaast met veel minder tevreden. Gilt niet bij het minste of geringste dat iets zijn (of haar) recht is, om vervolgens oorverdovend stil te zijn over zijn (of haar) plicht.Hij is het zoveelste dier dat nu gewoon gelukkig en tevreden is, omdat het nu kan wonen in de f ijne, vrije maar toch beschutte, omgeving die Dierenthuis hem biedt.Natuurlijk zijn er ook mensen aanwezig. We maken kennis met Carina en Jolanda. Alice, Steven en Annet zijn er ook, maar die kenden we al.Na de koffie en een bezoekje aan de gewenningskamer, waar nieuwe dieren kunnen ontstressen, is het tijd om de handen uit de mouwen te steken. Er zijn een hoop hongerige kattenmagen die gevuld moeten worden. Twee grote bakken vol eendagskuikens worden per kruiwagen het terrein opgereden. Dan moeten we wel eerst langs Onno, Annie, Roxanne en nog een paar andere van de grote(re) honden. Vooral stuiterbal Onno laat de gelegenheid niet voorbij gaan en grijpt met één welgemikte hap vier of vijf kuikens uit de bak. Voor een vegetariër toch al een minder prettige aanblik. Over de brug komt van rechts in ene Monk aangehobbeld om ons te begroeten. Hij was bij ons vorige bezoek nogal gek op Tjalco en dat was wederzijds. Het lijkt wel of hij hem nu herkent want hij gaat ook nu weer dicht tegen Tjalco aan staan en laat zich nog eens lekker aaien. Verder met mijn kruiwagen. Nu besprongen door diverse katten. Normaal laat ik me (door mensen) niet op mijn kop zitten maar als het mijn feline vrienden betreft, vind ik het zelfs leuk! Alice geeft me aanwijzingen waar de dode kuikens gestrooid moet worden en dat ik er de simpele maar duidelijke tekst: Kippies kippies kippies bij moet uitroepen. Moeilijk? Nee, want hoewel een mens heel goed en gezond vegetarisch kan eten, en een hond, als het moet, ook, is een kat wèl een vleeseter. Als de kuikens maar niet hebben hoeven lijden denk ik nog wel even wanneer de kleine gele beestjes door de de lucht vliegen en vervolgens met heel veel graagte door de katten, die overal vandaan lijken te komen, worden verorberd. Dan begint het te regenen. Ik kan er niet mee zitten. Na het voeren, weer terug naar binnen om een bezoek te brengen aan de leucose-kamers. Met Janet en Giga gaat het goed! Even een kijkje in de voerkeuken. Ook hier aan katten geen gebrek. Nog een koffie met paaseitje. Met een kat op de schouder en een klein wit hondje op schoot staat de wereld even stil en is al het andere van ondergeschikt belang. Dit is een plaats waar het niet uit maakt wat voor weer of het is. Hier is het altijd warm. Een warmte die van binnenuit komt. Hier schijnt de zon in elk dier en ik krijg bijna medelijden met mensen die dat niet kunnen of willen zien. Het wordt weer tijd om naar huis te gaan. We zeggen mens en dier gedag en komen zeker terug, maar dat wordt dan wel in Almere. Op de terugweg zitten we allebei, de eerste tien minuten, stil voor ons uit te kijken. Ongezegd weten we het zeker: Dierenthuis, onze planeet is een stukje mooier sinds jullie er zijn!

Tekst en Foto: Marleen van Houten
Foto: Tjalco