31-01-2011
(183) Een vorm van shoppen, maar dan anders

Zondagochtend. Enkele weken hiervoor lag de sneeuw nog zo hoog of diep dat het leek alsof mijn auto langzaam aan het smelten was. Kortom, door dat lastpak aan sneeuw kon ik niet gaan, maar deze keer wel. Net als bij andere vrijwilligers knaagt het als je een keer niet kan komen en ik ben extra blij dat zelfs de zon zijn gezicht laat zien.

Stevig ingepakt (dat wel) vertrek ik naar Aarle-Rixtel - en op een bepaalde manier tel ik dat af, want dit jaar verhuist Dierenthuis naar Almere. Los daarvan ben ik erg benieuwd naar wat de dag in petto heeft.

Eerste verrassing, bij aankomst, is dat de melkpakken met kattenbrokjes echt helemaal op zijn. Eén van de terugkerende klussen van de laatste tijd bestond uit het vullen van containers met brokjes. Daar ben ik zo handig in geworden dat als het ooit echt belangrijk mocht zijn om snel bijvoorbeeld een pak yoghurt open te trekken, ik zeker geen slecht figuur zal slaan. Nu maar hopen dat zo'n situatie zich ooit voor zal doen.

Alice en een handvol kleine hondjes heten me welkom, met geblaf door de laatsten. Alice houdt het bij een hartelijk welkom en een kop koffie, waarna ik naar beneden ga. Rini, en Gonnie, zijn al een eind op streek in de keuken.

Beneden, bij de stallen, blijkt dat zowel voer en water al gedaan worden. Voor mij een duidelijk signaal over te stappen naar een van de vaste taken, poep ruimen. Nu doe ik dat al enige jaren, en toen eertijds Alice tegen me zei dat het voor haar een van de rustiger en ontspannende werkjes was, kon ik haar niet geloven. Nu wel - het is net een vorm van shoppen, maar dan anders.

Vandaag blijkt echter de kou een spelbreker. De sneeuw maakt het makkelijk om te zien waar je moet zijn, zeker, maar de knopen in het witte kleed zijn hier en daar behoorlijk vastgevroren. Na anderhalf uur of zo komt Alice langs en zegt dat het eigenlijk niet zo hoeft want er komt een machine die de grond gaat keren. Ik leg schep en zak aan de kant en ga samen met een andere vrijwilliger Rob de plaats voor de stallen ontdoen van ijs en sneeuw. Uiteraard vinden de katten het allemaal best; veel liggen binnen uit te buiken van het eten, een kleine minderheid flaneert wat winterbejast rond (toch de enige plek waar bont hoort te zitten).

Nero en Sam komen o ok af en toe eens kijken - twee van mijn favoriete honden. Alice heeft me zelfs geleerd dat laatstgenoemde een Duitse staander is - nog maar driehonderd nog wat rassen te gaan voordat ik ze allemaal ken. Alice helpt onderwijl ook stevig mee en na zonsondergang zijn we klaar. Tevreden gaan we naar boven, nuttigen een kop ijzerbrekende koffie met een bonbon erbij en maak ik kennis met latest arrival kitten Siep. Blij, maar ook met tegenzin, vertrek ik richting huis.


Foto: Bart voert de paarden
Foto: Kat: Saskia Blok