06-01-2010
(165) De Nieuwjaarsduik

De laatste jaren is het nemen van een frisse duik op nieuwjaarsdag een soort rage geworden. Ook in Aarle Rixtel is dit fenomeen doorgedrongen. Lees en huiver letterlijk met ons mee.
Koud hè? Steven vraagt me of ik voor duizend euro een duik in zee zou nemen. Nee, zeg ik en ook niet voor tweeduizend euro. Ik ben een mens van aarde en bomen en heb niet veel op met water. Twee dagen later sta ik in de behandelkamer en hoor een hond blaffen. Deze “blaf” is anders dan anders. De klank er van alarmeert me.
Ik ga buiten kijken en zie een hond in het water van de vijver spartelen. Het is duidelijk dat het dier er niet zelf uit kan komen. De grote vijver is bevroren en bruine labrador Sterre, een “stevige tante”, spartelt in paniek in een enorm wak.
Ik roep Steven, die buiten loopt, om hulp. We gaan samen naar de plek des onheils en zien al snel dat het niet zal lukken om haar vanaf de kant op het droge te trekken. Steven gaat een ladder halen. Uiteraard ligt die niet zomaar voor het oprapen maar helemaal aan de andere kant van het terrein. Ondertussen doe ik verwoede pogingen Sterre naar de steile kant te lokken en houd me vast aan een tak. Ze probeert het wanhopig maar ze is zo overstuur dat het niet lukt. Even later sta ik dan ook, met mijn nieuw laarzen nog aan, tot mijn middel in het ijskoude water en probeer haar te pakken. Deze dame is zo zwaar dat ik haar nooit van mijn leven de steile kant op kan krijgen en tot mijn grote schrik duikt ze onder de brug. Steven is nog altijd onderweg met de ladder. Het lijkt een eeuwigheid te duren. “Sterre kom hier, kom hier”, roep ik. Inmiddels ben ik helemaal verkleumd, koud tot op het bot. Sterre komt en ik probeer haar op een stuk hekwerk dat in het water ligt te hijsen. Dat lukt vrij aardig. Ze helpt zelf mee en ik houd haar vast zodat ze niet weer onder de brug kan verdwijnen. Dan komt Steven en terwijl ik haar omhoog probeer te duwen grijpt hij haar bij haar vel en samen sleuren en sjorren we haar de kant op. Dan moet ik nog uit het water maar mijn benen willen niet meer. Met mijn laarzen vol water en een kruis dat nog nooit zo koud is geweest heb ik geen enkele kracht meer.
Nu moet ook Steven opletten dat hij niet in het water terecht komt. De brug geeft hem wel wat houvast maar mijn 60 kg omhoog hijsen is niet niks. Bovendien zorgt al het water in mijn kleren voor extra gewicht. Sterre is allang vertrokken en loopt weer kwispelend rond. Ik heb veel moeite om naar de slaapkamer te komen. De nieuwe laarzen waar ik zo veel plezier van had heb ik onderweg uitgetrokken. Lopend op mijn sokken door de sneeuw lijken de 200 meter naar mijn verblijf kilometers lang te zijn. Nog nooit heb ik er zo paars uitgezien, wow!
Geen duizend euro voor een Nieuwjaarsduik, een kop koffie meer zit er niet in. Sterre, met al haar wintervet, is de vrolijkheid zelf. Alsof er niets gebeurd is begroet ze me even later met een lik op mijn hand. Zo van: hé hallo, jij en ik, ik en jij, samen zijn we even blij. Al dagen staan mijn nieuwe laarzen te drogen en nu beginnen mijn tenen behoorlijk te jeuken. Toch niet weer wintertenen alsjeblieft?