08-06-2009
(143) Pepito vertelt

Hallo beste mensen.
Omdat iedereen hier het erg druk heeft en het wel leuk is als er weer een verhaal komt heb ik besloten om me tot jullie te richten. Dat is voor mij geen probleem want ik ben slim genoeg. Ik ben dus een van de bewoners van Dierenthuis en ik heet Pepito. Kleinigheidje, Ik ben eigenlijk geen kat en ook geen hond, Ik ben namelijk een pony! Maar dat maakt niet uit , hier is plaats voor iedereen.
Ik zal vertellen hoe ik hier gekomen ben. Bij mijn baasjes mocht ik niet meer blijven. Ze konden mij niet meer gebruiken en hadden andere plannen met mij. Ik weet niet precies wat maar leuk was het niet…… Toen de dierenartsen Esther en Jeanette van Dierenthuis dat hoorden hebben ze mij in huis genomen. Nou ja, niet echt in huis natuurlijk maar buiten. Ze hebben een grote wei achter het huis en daar stond ik tussen een groep schapen. Een prima accommodatie hoor maar wel een beetje saai. Die schapen stonden heel de dag te kauwen en verder deden ze niets. Dat vonden Esther en Jeanet ook. ‘Pepito’, zeiden ze, ‘het is hier wel een beetje saai’ ( ja, dat zeg ik). ‘Wij weten voor jou een mooie plek om te wonen met een paar honden en katten’. Dus zo verhuisde ik naar Dierenthuis. Jeetje, toen ik dat zag…. Een páár katten noemen ze dat! Het waren er honderden. Maar dat was voor mij geen enkel probleem hoor. Gezellig juist. Het is hier zo groot, iedereen heeft hartstikke veel ruimte. Als je als hond of kat (of pony) geen zin hebt in gezelschap zoek je een rustig plekje onder de bomen en anders blijf je lekker op het pleintje. De roedel honden zit op het grote terrein. Daar kan ik niet bij maar Ik zie ze vaak rennen en spelen en in het water van de vijver plonsen. Zelf woon ik in de voorste kattenren. Een hele grote omheinde tuin is dat met binnenruimte. Hier wonen ook wat honden. Zoals Sterre. Zij is een bruine labrador die als fokteefje is gebruikt en gedumpt in de bossen daarna in Sterre het asiel terecht gekomen. En niemand wou haar terwijl het zo’n schat is. En de Spaanse honden. Die zijn nogal schuw en liggen meestal apart behalve als er gegeten wordt. En Jozef, dat is een kleine hond, dicht bij de grond zullen we maar zeggen. Die is mishandeld vroeger. Niet dat we daar veel over praten hier. Als er bezoekers komen dan vragen ze wel wat er met d e honden voorheen gebeurd is. En dan moet je soms goed nadenken wat hun verhaal is. Daar denken we hier niet meer aan. We hebben het in Dierenthuis zo naar onze zin dat we vergeten wat we meegemaakt hebben. Dat was vroeger en we leven tenslotte nu.
Toen ik hier kwam was ik een beetje te dik vonden ze. Nou ja zeg, te dik. Echt niet. Oké, Ik had misschien wel een buikje. Ik houd van eten dat is zo.Voordat ik hier kwam stonden de schalen met eten voor de katten gewoon op tafel maar dat kan nu niet meer. Als ze niet uitkijken schuif ik het namelijk zo naar binnen .Maakt mij niet uit dat het kattenbrokjes zijn. Dus nu moeten ze al het eten hoog zetten zodat ik er niet bij kan maar ik kom niets te kort hoor. Als het tijd is voor mijn eigen brokjes hoeven ze maar de deur van het stalletje open te doen en ik huppel zo naar binnen. Ik krijg ook wel eens een wortel en hooi en van alles wat een paard nodig heeft. En de verzorging is hier verder ook prima. Lekker borstelen heerlijk. Weet je wat Alice de beheerder soms doet? Ze stofzuigt me. Ja echt, als ze aan het stofzuigen is dan haalt ze die ook even over mijn rug heen om me schoon te maken. Dat vind ik heerlijk. Dan doe ik mijn ogen dicht van plezier.
Ik houd van aandacht en dat krijg ik hier genoeg. Ik blijf graag in de buurt van mensen, kijken of er nog wat te halen valt. Of om een grapje uit te halen. Als Alice bukt omdat ze aan het poep rapen is dan ga ik stiekem achter haar staan en dan geef ik haar een zetje met mijn kop. Dat vind ik grappig haha. Een keer heb ik mijn tanden in haar achterwerk gezet. Niet hard hoor, gewoon voor de gein. Alice vond het niet erg maar ik mag het niet nog eens doen!
Ja ik heb het hier reuze naar mijn zin. Ik ben onderhand zelf net een poes. Alleen wat groter. De katten mogen onder mij door lopen en voor mijn voeten gaan zitten. Ik sta vaak naast de kattenheuvel. Weet je wat de kattenheuvel is? Dat is een stellage van planken met houten huisjes erop. Vrijwilligster Anneke heeft die gemaakt. De katten zitten en liggen er heel graag op. Er is altijd wat te zien en te beleven..
Hier bij Dierenthuis bedenken ze steeds iets nieuws. Je verveelt je hier nooit!

Tekst: Annet Dierick (vrijwilligster)