26-04-2009
(141) Vieze praatjes

Hallo Mensen,
Hier weer een gezellig verhaaltje over van alles en nog wat. We hebben erg leuke reacties op onze filmpjes gehad, dus gaan we daar vrolijk mee door. Helaas kan niet iedereen ze zien, het hoe en waarom is niet bekend maar wie weet komen we daar nog wel achter. Alles staat in bloei, geweldig om te zien. Alle dieren leven nu voornamelijk buiten en dat maakt het werk voor ons buiten ook zo leuk en gezellig. Vandaag is Angelique weer langs geweest met een kruiwagen vol vis. We hebben haar nu op de film vastgelegd ennuh…. ze is 6 kilo afgevallen. Knap toch, als je de hele dag achter de paling en de lekkere broodjes haring staat. Tja, als Angelique zo bezig is en ik ruik de makreel, dan heb ik nog wel eens heimwee naar een visje. Maar vegetarisch is vegetarisch. Net als met roken kun je er niet af en toe er eentje nemen. Het is alles of niets. Gelukkig handelen we in het dagelijks leven iets anders. Het is geven en nemen of nemen en dan geven. Anneke heeft heerlijke taarten gebakken, tja en dan is het nemen, niet één maar sommige mensen lusten wel drie stukken. De taart is dan ook overheerlijk en allemaal hebben we een zwak voor zoetigheid. Pepito mocht tijdens de opname van aflevering 3 "Dierenthuis in het nieuws” lekker even “freewheelen”, lekker vers gras eten. Ik werd even weggeroepen en dacht dat hij zich wel even zou vermaken. Dat deed hij ook maar anders dan de bedoeling was. Want 15 minuten later hoorde ik geblaf en dacht ik, jeeeh Pepito en de honden zijn aan het dollen. Gauw kijken en wat denk je? Pepito heeft de paardjes van de buren ontdekt, het gras kon hem gestolen worden. Ik door de struiken achter hem aan en mooi dat hij het op het lopen zette. Bomba en de andere hondjes vonden het wel spannend. Een rennende Alice, al struikelend door de vele konijnenheuvels en gaten, achter de peerd aan. Jongens actie, joehoeh. Hebbes, en nu terug naar de poesjes en het hooi, afgelopen uit. Er zijn van die dagen dan ren je van de ene lolbroek naar de andere. Ach, zo gaan alle calorieën van Anneke’s taart er weer af. Laatst was Joepie tijdens een dolletje van de brug af gevallen. Ja Joepie, dat kleine gezonde Jack Russeltje van 1 jaar oud. De sufferd kon makkelijk zelf uit het water komen maar de held op sokjes raakte in paniek. Twee stoere mannen mo esten hem redden en dat ging niet zomaar hup een, twee, drie. Nee hoor! Kleine Joep wilde zijn redder wel even flink bijten, veel tijd was er niet te verliezen en een grote schop moest er aan te pas komen om hem uit het water te scheppen. Over poep en pies kunnen we ook hele verhalen schrijven. Ja, zegt Yarin de stagiaire, er ligt wat viezigs van dat ene poesje op de grond, ik weet niet wat het is. Nou dat moet je wel weten. Het zal wel poep zijn, probeert hij. Je moet het zeker weten, zeg ik, dat is erg belangrijke informatie. Hoe moet ik dat dan weten, vraagt hij een beetje sullig. Ruik maar even. Hij kijkt nu als een oorwurm. Hij gruwelt van het idee dat hij het groenbruinige papje naar zijn neus te moeten brengen. Het opruimen vindt hij al erg genoeg. Ze denken echt dat je gek bent. Ja joh, je moet toch weten of het diarree of braaksel is, probeer ik serieus. Dus nu moet ik eraan ruiken? Ja, dat is erg belangrijk, vervolg ik. Gadverdamme, zegt hij en pakt een handschoen en papier. Ik wacht geduldig af, het gaat met veel weerzin en op zijn elf en dertigst. Dan gaat het papiertje met viezigheid richting zijn neus. Wij, toekijkende dames, weten natuurlijk allang dat het kots is. Diarree op de vloer, dat stinkt een uur in de wind, nietwaar Yarin? En dan hebben we nog de snotverhalen, maar die zal ik u besparen of toch maar niet? Nou vooruit, eentje dan. In de dierenkeuken staan op de tafels drie benches. Die staan er om de katjes die bijgevoerd moeten worden even in te zetten. Op die benches slapen vaak de twee Josjes. Het zijn twee zusjes, altijd verkouden. Soms wat meer, soms wat minder. En daar sta je dan lekker fris, net je haar gewassen, oude Sam in een bench bij te voeren. Je hoort het genies van de Josjes, wel drie, vier keer achter elkaar. Het gaat snel en je weet dat het al te laat is. Je durft met je handen niet te voelen maar ze hebben niet gemist. Jakkes, haarversteviging op natuurlijke basis. En dan hebben we er nog een paar die het voor elkaar hebben gekregen om mij onderuit te halen. Drie poesjes wonen in de ruimte waar we 's nachts op één oor liggen. Het zijn poesjes die FIP positief zijn. Zielig, dat wel, maar zij weten het niet en op dit moment zijn ze nog kerngezond. Overdag doen ze niet echt veel, ‘s nachts slepen ze met de waterbak die ze naar het midden van de gang trekken. Het is een stenen bak, de vloer is van marmer en glad. Midden in de nacht, nog dizzy van de slaap, schopte ik het waterbakje om. Het water gutste eruit en ik lag binnen enkele seconden languit. Zo, dat deed zeer. Enorme blauwe plekken op mijn gat en een bult op mijn achterhoofd. Leuk hoor, zo’n vloer en nog gevaarlijk ook. Maar onkruid vergaat niet en dus gaan we vrolijk door. Ook hondje Humpie, waar u inmiddels al meer over hebt kunnen lezen, is gelukkig ook een soort onkruidje dat maar door blijft groeien. Ook tijdens grote droogte overleefde hij de crisis. In de volgende nieuwsuitzending zullen we meer over hem vertellen. Morgen zijn Yarin en Kerst twee stagiares voor het laatst, ze hebben wekenlang bij ons gebivakeerd. Moe zullen ze naar huis gaan, ze hebben hard gewerkt en echt hun best gedaan. Jongens tot ziens, we willen graag nog eens van jullie horen. Bedankt! Oké mensen, blijf ons volgen.