24-04-2009
(140) Een verhaal van Annet

Het is zaterdagmiddag en dat betekent in Dierenthuis dat er bezoek komt. Ik ontvang twee oudere mensen. Geen echtpaar maar kennissen van elkaar die helemaal uit Zeeland komen. De mevrouw heeft samen met anderen jarenlang gezorgd voor een groep verwilderde katten die op het terrein van een Mc Donalds woonden. Elke dag zorgde ze ervoor dat de dieren te eten kregen. Vanwege haar leeftijd en problemen met de omgeving moest er een oplossing komen en zijn de katten uiteindelijk gevangen en naar Dierenthuis verhuisd. Er zijn in Nederland veel vrouwen die voor verwilderde katten zorgen en dat is iets om echt respect voor te hebben. Elke dag gaan ze op pad, ze kunnen nooit overslaan want de katten rekenen op hen. Het is niet het meest fijne werk want de schuwe dieren zijn moeilijk te benaderen en van lekker knuffelen met de katten is geen sprake. Daarbij zijn er helaas ook mensen die deze verwilderde katten als overlast zien met alle risico's van dien ( vergiftiging etc). Dat betekent dat deze trouwe verzorgers ook veel nare reacties krijgen.De verzorgers doen daarom hun werk in stilte, zonder dankbaarheid te verwachten. Voor hen is het genoeg om te zien dat de katten uiteindelijk een klein beetje vertrouwen in de mens krijgen en dichterbij durven te komen en dat ze genieten van het eten. Het kost veel geld en moeite om de dieren ook de nodige medische zorg te geven en te kunnen laten castreren. Op hulp hoeven ze niet altijd te rekenen. De gemeente vindt vaak dat er geen probleem is. De verwilderde katten zijn immers niet echt zichtbaar en verstoppen zich voor vreemden. Deze katten vallen niet in de doelgroep van het asiel dus daar kloppen ze ook voor niets aan. Er zijn asielmedewerkers die tegen de verzorgers zeggen dat ze maar moeten stoppen met voeren want dan gaan de dieren vanzelf wel weg. Maar waar naar toe…? Natuurlijk is het voor de verzorgers uitgesloten dat ze deze dieren aan hun lot overlaten. Ook deze mevrouw werd geconfronteerd met tegenwerking van de omgeving en aangezien ze besefte dat ze een dagje ouder werd moest er een oplossing komen. Gelukkig is er dan altijd Stichting Dierenthuis.
Nu kwam ze kijken hoe de katten het hier maken. Ze was samen met een medebewoner uit het verzorgingscomplex waar ze wonen. Een charmante en nog zeer fitte man van 84 jaar, die naar eigen zeggen, niet zo van dieren hield maar graag de dames hielp en als chauffeur optrad. Hij besloot binnen te blijven terwijl ik met mevrouw naar het kattenterrein ging waar honderden dieren leven. Hoewel het loslaten van haar lievelingen voor wie zij zo lang gezorgd had moeilijk was geweest was deze mevrouw helemaal gerustgesteld nu ze met eigen ogen kon zien hoe groot en mooi de verblijven en het park van Dierenthuis zijn. Ze vond het geweldig en was enorm opgelucht dat haar katten op zo'n goede en vooral veilige plek oud mogen worden. Toen we weer in het dierencafé kwamen zat haar reisgenoot aan tafel met het jonge poesje Wilma op schoot en durfde niet te bewegen omdat de kleine zo lekker lag. Het viel dus wel mee, dat hij niet van dieren hield!
Nadat we het bezoek uitgezwaaid hebben kletsen we nog wat na. Alice had een stel jonge meiden rondgeleid, eerste jaars studenten van de opleiding tot dierenarts. Ze vertelt wat een van de studentes tegen haar gezegd had: “Wat moet je met die verwilderde katten die nergens heen kunnen. Die kunnen toch net zo goed worden gebruikt voor dierproeven! Geen vraag maar een constatering van de studente. Je moet wel heel veel lef hebben om zoiets te zeggen tegen Alice, het hart van Dierenthuis! Ze heeft hen natuurlijk uitgelegd waar Dierenthuis voor staat en wat wij en anderen kunnen betekenen voor deze kansarme katten. Hopelijk hebben ze geluisterd. En anders zouden deze studenten eens moeten gaan praten met de bejaarde dame uit Zeeland.
Dankzij Stichting Dierenthuis is er wél een plek voor deze dieren. Daarom is Dierenthuis zo hard nodig. Ook verwilderde katten hebben recht op een goed leven. Het is niet omdat ze toevallig de pech hebben dat ze in minder gunstige omstandigheden zijn geboren of terecht gekomen zijn dat ze niets waard zijn en maar voor dierproeven gebruikt moeten worden of afgemaakt. Het is niet omdat zij toevallig geen baasje hebben en vaak geen naam dat zij niet meetellen. Bij Dierenthuis telt elk dier mee. En gelukkig zijn de vele donateurs dat van harte met ons eens!