28-05-2012
Vrijheid, blijheid.

Bij Dierenthuis zitten meerdere “bijtertjes”. Bijten uit angst, bijten wegens een ondeskundige leermeester, bijten wegens een fysiek (neurologisch) defect, het zijn allemaal mogelijkheden. Ten grondslaag aan bijna alle bijtincidenten ligt: een of andere vorm van stress en of angst. Elmo leefde in een kennel op de boerderij. Zijn baas is overleden, de weduwe kan niet met de hond overweg en brengt hem naar het asiel. Elmo barst van de energie en het leven in een kennel of asiel kan hij niet aan, de spanning stijgt ten top. Sommigen honden reageren dan door stokstijf stil in een hoekje te gaan zitten, anderen zetten het op een blaffen, weer anderen rennen als een idioot in het rond, al dan niet achter hun eigen staart aan (voorbeeld Pedro) en dan zijn er die uit pure frustratie gaan bijten. Elmo was zo'n bijtertje. Zelfs bij het afscheid nemen van de mensen in het asiel waar hij woonde, ging dat blijkbaar iets tè emotioneel. De vrijwilliger die altijd met hem ging wandelen werd toen fiks gebeten. Een “valse” hond? Nee, een niet begrijpende en, deels, ook onbegrepen hond. Het, naar zijn mening tè innige afscheid, maakte hem van streek en hap. Van beide kanten kunnen wij dit begrijpen.Voor dit soort honden is er vaak alleen nog maar de laatste gang naar de dierenarts. In dit geval werd het een verhuizing naar Dierenthuis. Bij ons werd Elmo, zoals altijd, rustig geintroduceerd in en vervolgens opgenomen door de roedel. Hij kan zijn eigen gang gaan en zich optrekken aan al die soortgenoten, die hem natuurlijk al lang en op hun eigen manier duidelijk gemaakt hebben dat hij van die Alpha-teef op twee poten niets te vrezen heeft. Ze zorgt voor het eten en zal je altijd beschermen. Elmo is al net zo gek op Alice als de rest. Zij dwingt hem tot niets en leidt hem (en de anderen) alleen wanneer dat echt nodig is. Elmo is al flink opgeschoten in het ontstressingstraject en, tot op heden in elk geval, gewoon lief! rnrnFoto: Eindelijk vrij. Foto: Nel van Wijngaarden